లెంట్ ప్రత్యేకం -ఎడారిలో అద్భుతం: బండ నుండి ప్రవహించిన జీవజలం(The Stream in the Sand: Finding Hope in the Dry Places)

 

ఎడారిలో అద్భుతం: బండ నుండి ప్రవహించిన జీవజలం

1. పరిచయం: అరణ్య ప్రయాణంలో సవాళ్లు

ఐగుప్తు బానిసత్వం నుండి అద్భుత రీతిలో విడుదల పొందిన ఇశ్రాయేలీయులు ఇప్పుడు అనంతమైన అరణ్యంలో నడుస్తున్నారు. చుట్టూ ఇసుక తిన్నెలు, పైన కాకలు తీరే ఎండ, కనుచూపు మేరలో నీటి చుక్క కనిపించని ఎడారి. ఆశగా మొదలైన వారి ప్రయాణం ఇప్పుడు అలసటతో, ఎండిపోయిన గొంతులతో భారంగా సాగుతోంది. బానిసత్వం నుండి స్వేచ్ఛ వైపు సాగిన ఈ ప్రయాణం కేవలం ఒక దారి మార్పు మాత్రమే కాదు, అది వారి నమ్మకానికి ఎదురైన ఒక అగ్ని పరీక్ష. అద్భుతాల ద్వారా విడుదల పొందిన ఆనందం క్షణాల్లో ఆవిరైపోయి, వారిలో మరణ భయం మొదలైంది. ఈ తీవ్రమైన ఆందోళన చివరకు ఒక పెద్ద ఉద్రిక్తతకు దారితీసింది.

2. ప్రజల ఆవేదన మరియు గొణుగుడు

దాహం వేస్తుంటే మనిషి సహనం కోల్పోవడం సహజం. కానీ ఇక్కడ ఇశ్రాయేలీయుల పరిస్థితి భిన్నంగా ఉంది. దేవుడు ఎర్ర సముద్రాన్ని పాయలు చేసి, ఆకాశం నుండి 'మన్నా'ను కురిపించిన అద్భుతాలు జరిగి ఎంతో కాలం కాలేదు. ఆ మన్నా రుచి ఇంకా వారి నాలుకలపైనే ఉంది, కానీ వారు ఆ దైవిక సహాయాన్ని అప్పుడే మర్చిపోయారు. "మమ్మల్ని, మా పిల్లలను, మా పశువులను దాహంతో చంపడానికే ఐగుప్తు నుండి ఇక్కడికి తీసుకువచ్చావా?" అంటూ మోషేపై తిరుగుబాటు చేశారు. వారి భౌతిక దాహం ఒక ఆత్మీయ సంక్షోభంగా మారింది. వారి నిరాశలోని ప్రధాన అంశాలు ఇవే:

• దాహం వల్ల కలిగిన భయం: నీరు లేక ప్రాణాలు పోతాయనే తీవ్రమైన ఆందోళన.
• గతం పట్ల అసంతృప్తి: దేవుడు చేసిన మేలులను మర్చిపోయి, పాత బానిసత్వమే మేలనే భావన.
• భవిష్యత్తుపై నమ్మకం కోల్పోవడం: దేవుడు తమను మధ్యలోనే వదిలేస్తాడనే అపనమ్మకం.

ఈ క్లిష్ట సమయంలో, ఒకరిపై ఒకరు నిందలు వేసుకుంటున్న తరుణంలోనే, దేవుడు ఒక అద్భుతమైన సంభాషణను ప్రారంభించి పరిస్థితిని మార్చివేశారు.

3. దేవుడు చూపిన మార్గం: మోషే కర్ర మరియు బండ

ప్రజల ఆర్తనాదాలను విన్న దేవుడు మోషేకు ఒక పరిష్కారాన్ని చూపారు. గతంలో ఎన్నో అద్భుతాలకు సాక్షిగా నిలిచిన మోషే చేతిలోని 'కర్ర'ను పట్టుకుని, బండను కొట్టమని దేవుడు ఆజ్ఞాపించారు. ఆ కర్ర కేవలం కర్ర మాత్రమే కాదు, అది దేవుని శక్తికి మరియు గతంలో ఆయన చూపిన కృపకు ఒక గొప్ప గుర్తు. నాయకత్వంపై ప్రజలకు నమ్మకం సడలుతున్న వేళ, ఈ అద్భుతం వారిలో మళ్ళీ ఆశను చిగురింపజేసింది. నిరాశలో ఉన్న ఆ జనసమూహం కోసం కఠినమైన బండ నుండి దేవుడు జీవజలాన్ని రప్పించారు.

"మోషే బండను కొట్టగానే, ప్రజల దాహాన్ని తీర్చడానికి నీరు సమృద్ధిగా ప్రవహించింది."

ఆ ప్రవాహం వారి దాహాన్ని తీర్చడమే కాకుండా, దేవుడు తమను విడిచిపెట్టలేదనే ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. అయితే, ఆ అద్భుతం వెనుక ఒక లోతైన ప్రశ్న అలాగే నిలిచిపోయింది.

4. ఆత్మీయ అన్వేషణ: "దేవుడు మన మధ్య ఉన్నాడా?"

ఎడారిలో అలమటిస్తున్నప్పుడు ఇశ్రాయేలీయులు అడిగిన ప్రశ్న నేటికీ మనల్ని వెంటాడుతూనే ఉంటుంది: "దేవుడు మన మధ్య ఉన్నాడా లేదా?" తాము ఒంటరివాళ్లం అయిపోయామని, దేవుడు తమను విస్మరించాడని వారు భావించారు. మన జీవితాల్లో కూడా కష్టాలు ఎదురైనప్పుడు, ప్రార్థనలకు సమాధానం దొరకనప్పుడు మనం కూడా ఇలాగే కృంగిపోతాం. కానీ ఈ కథ మనకు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని చెబుతోంది: మనం దేవునిపై అసంతృప్తితో గొణుగుతున్న సమయంలో కూడా, ఆయన మన అవసరాలను గమనిస్తూనే ఉంటాడు. మనం ఆయనను అనుమానించినా, ఆయన తన కృపను చూపడం మానడు.

5. నేటి అన్వయం: శ్రమలలో నిరీక్షణ

నేటి ఆధునిక కాలంలో మనం కూడా అనేక రకాలైన 'అరణ్య' వంటి పరిస్థితులను ఎదుర్కొంటున్నాము. అనారోగ్యం, ఆర్థిక ఇబ్బందులు లేదా మానసిక వేదన మనల్ని నిరాశలోకి నెట్టవచ్చు. ముఖ్యంగా ఈ శ్రమల కాలంలో (Lent), ఇశ్రాయేలీయుల అనుభవం మనకు ఒక పాఠం. వారి కష్టాల పట్ల మనం సహానుభూతి చూపినప్పుడు, మన సొంత జీవితాల్లోని ఆందోళనల వెనుక దేవుని హస్తం ఉందని గ్రహించడం సులభమవుతుంది. అరణ్యం వంటి కష్టకాలంలో మనకు కావలసింది కేవలం భౌతికమైన పరిష్కారం మాత్రమే కాదు, దేవుని ఉనికిపై బలమైన నమ్మకం. మన ఆందోళనలను వదిలి, దైవిక క్రమశిక్షణతో ఆయన వైపు తిరగడమే ఈ కాలం మనకు నేర్పే సందేశం.

6. ముగింపు మరియు ప్రార్థన

మనం సందేహాల్లో ఉన్నప్పుడు, భయంతో వణికిపోతున్నప్పుడు కూడా దేవుడు మనల్ని విడిచిపెట్టడు. అరణ్యంలో బండ నుండి నీటిని రప్పించిన దేవుడు, నేడు మన జీవితాల్లోని ఎండిపోయిన పరిస్థితుల్లో కూడా ఆశీర్వాదపు ఊటలను రప్పించగలడు. ఆయన అద్భుతకరుడు మరియు సర్వశక్తుడు.

కృపగల దేవా, మేము కష్టాలలో ఉండి గొణుగుతున్న సమయంలో కూడా నీవు మా కోసం చేస్తున్న అద్భుతాలను గుర్తు చేయి. మేము అరణ్యం వంటి శ్రమల గుండా నడుస్తున్నప్పుడు, నీవు మాకు తోడుగా ఉన్నావనే సత్యాన్ని గ్రహించేలా చేయి. మా సమస్యల వైపు నుండి మా దృష్టిని నీ వైపు తిప్పుకోనివ్వు. నీ కృపతో మా దాహాన్ని తీర్చి మమ్మల్ని నడిపించు. ఆమేన్.

దేవుని ఉనికిని నమ్ముతూ, నిరీక్షణతో ముందుకు సాగుదాం. ఆయన శాంతి మనకు తోడై ఉండును గాక.

The Stream in the Sand: Finding Hope in the Dry Places

1. The Desert of Despair

The sun beats down on a godless horizon. Here, the wilderness is not just a place; it is a weight. The Israelites are wandering through a landscape that feels like a tomb. Their throats are parched. Their lips are cracked. Every breath is a struggle against the rising heat. They are tired, and they are terrified. They do not just ask for water; they hurl accusations at Moses. They are convinced they were brought into this wasteland specifically to die. In their desperation, a haunting question rises from the dust: “Is the Lord among us or not?” Their joy from the Exodus has vanished. Thirst has narrowed their vision until only the current crisis remains.

2. A Pattern of Forgotten Miracles

Memory is the only anchor in a storm. For the Israelites, that anchor is slipping. Only a short time ago, they watched the sea part. They walked out of Egyptian bondage on dry ground. When hunger set in, bread fell from the sky like dew. These were not small moments. They were massive displays of care. Yet, fear has created a wilderness in the mind. It erases the evidence of the past. There is a tragic irony in their panic. They have witnessed the impossible, yet they are certain of their demise. In the heat of the moment, the miracle of yesterday feels like a ghost.

3. The Strike of the Staff

The community stands at a breaking point. Moses steps forward, holding the wooden staff that has become a symbol of his walk with God. He approaches a massive, sun-scorched rock. He raises the wood and strikes the stone. The sound of the impact cracks through the silence. Suddenly, the impossible happens. Water gushes from the hard surface. It is a cool, violent spray. A river begins to carve a path through the sand. In an instant, the rock is transformed. What was once a symbol of hardness and death is now a wellspring of life. The cries of the desperate are answered by a flood.

4. The Modern Wilderness: A Lenten Reflection

We often find ourselves standing before our own rocks. We live through seasons of Lent where the heart feels as dry as the desert floor. We ask the same haunting question: “Is the Lord among us or not?” We look at the barren places in our lives and feel abandoned. But the wilderness is where we learn to see. The hardness of our circumstances does not mean God is absent. It often means a miracle is preparing to break through the surface.

To find resilience in the dry places, we must hold onto three truths:

1. The Grace of the Grumble: Admitting we feel abandoned is a deeply human experience. God hears the cry of the parched heart, even when that cry is an accusation.
2. The Persistence of Presence: Provision often arrives at the point of greatest exhaustion. Beneath the hardest stone, the water is already moving.
3. The Call to Awareness: Resilience requires us to turn our eyes. We must look for the work already being done in the shadows of our struggle.

5. Conclusion: Remembering the Provision

Hope is a necessity in the desert. Even when the land looks empty, life is waiting. Our current thirst does not define our end. God is the God of the parched. He works while we complain. He speaks to the stone, and the stone answers. He is present in the heat. He is found in the sand. Remember the water. Look for the stream. He is among us.

Day 11 - శాశ్వతమైన రాజు: వినయపూర్వకమైన పాలన

 

పరిచయం: ఒక జ్ఞాపకం మరియు ఒక గీతం

జీవితంలోని లోతైన సత్యాలను గ్రహించడానికి కళలు ఒక వ్యూహాత్మక మార్గంగా పనిచేస్తాయి. నాటకం మరియు సంగీతం కేవలం వినోదం మాత్రమే కాదు, అవి ఆత్మను తట్టి లేపే గొప్ప సాధనాలు. షేక్స్‌పియర్ రాసిన "హెన్రీ V" నాటకాన్ని చూసినప్పుడు కలిగిన అనుభవం నాలో ఇంకా సజీవంగా ఉంది. అగిన్‌కోర్ట్ యుద్ధం తర్వాత సైనికులు పాడే ఆ గీతం నా మనసుపై బలమైన ముద్ర వేసింది. ఆ విజయోత్సవ వాతావరణం ఎంతో భావోద్వేగంతో నిండి ఉంది. వేదికపై కనిపించిన ఆ దృశ్యం ఒక చారిత్రక ఘట్టాన్ని మన కళ్ళముందు ఉంచడమే కాకుండా, అధికారం వెనుక ఉన్న అసలు సత్యాన్ని విశ్లేషించేలా చేసింది.

అగిన్‌కోర్ట్ విజయం: భూసంబంధమైన వైభవం

మానవ విజయాలు మరియు వాటి వేడుకలు మన సాంస్కృతిక కథనంలో ప్రధాన భాగం. అగిన్‌కోర్ట్ యుద్ధంలో ఇంగ్లీష్ సైన్యం ఫ్రెంచ్ వారిపై సాధించిన విజయం అద్భుతమైనది. మెరిసిపోయే తెల్లని వేదికపై, ఎరుపు మరియు బంగారు వర్ణాల రాజవస్త్రాలు ధరించిన హెన్రీ రాజు ఎంతో వైభవంగా కనిపించాడు. నాటక బృందం యొక్క ఉత్సాహం మరియు ప్రేక్షకుల ముఖాల్లోని ప్రకాశం ఆ విజయ కాంతిని ప్రతిబింబించాయి. ఈ దృశ్యం భూమిపై లభించే అధికారం ఎంతటి ఆకర్షణీయంగా ఉంటుందో చూపిస్తుంది. అయితే, కాలక్రమేణా మసకబారిపోయే ఈ మెరుపు వెనుక ఒక చేదు నిజం దాగి ఉంది.

పరిమితులు: అధికారపు తాత్కాలిక స్వభావం

లోకంలో ఏ నాయకత్వం లేదా ఏ రాజ్యం కూడా శాశ్వతం కాదు. ఇది ఒక కఠినమైన వ్యూహాత్మక వాస్తవం. భూసంబంధమైన విజయాలు కాలప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతాయి. రాజులు మరణిస్తారు; వారి పరిపాలనలు కూలిపోతాయి. ఎంతటి గొప్ప సామ్రాజ్యమైనా చివరికి మట్టిలో కలిసిపోవాల్సిందే. ఆనాడు స్టేజ్ మీద వెలిగిపోయిన హెన్రీ రాజు ఇప్పుడు లేడు, ఆయన అధికారం ఎప్పుడో కరిగిపోయింది. మానవ అధికారం ఎంతటి బలమైనదిగా కనిపించినా, అది కేవలం తాత్కాలికమైనదని మనం గ్రహించాలి.

వినయపూర్వకమైన రాజు: ఒక శాశ్వతమైన ప్రత్యామ్నాయం

ఈ తాత్కాలిక రాజ్యాలకు భిన్నంగా ఒక శాశ్వతమైన రాజు ఉన్నాడు. ఈ రాజు వినయానికి నిలువుటద్దం. హెన్రీ రాజు ధరించిన ఎరుపు మరియు బంగారు రంగులకు బదులుగా, క్రీస్తు ఎంతో వినయపూర్వకంగా మరియు పేదవాడిగా ఈ లోకానికి వచ్చాడు. ఆయన "నరుని రూపమనే వస్త్రాన్ని" ధరించి, మనకు తన పరలోక రాజ్యాన్ని అందించాడు. ఈ రాజు సాత్వికుడు మరియు దయగలవాడు. బలప్రయోగంతో కాకుండా, ప్రేమ మరియు వినయంతో సాగే ఆయన పాలన ఎన్నటికీ అంతం కాదు. భూసంబంధమైన వైభవం కంటే ఈ వినయపూర్వకమైన పాలనే అత్యంత శక్తివంతమైనది.

ముగింపు: అంతం లేని పాలన మరియు ప్రార్థన

భూసంబంధమైన రాజ్యాలు కూలిపోయినా, ఈ శాశ్వతమైన రాజు పాలన నిరంతరం కొనసాగుతుంది. అందుకే మనం ఎంతో ఉత్సాహంగా, బూరల ధ్వనితో ఆయనను కొనియాడాలి. ఆయన చూపిన అపారమైన ప్రేమ మరియు దయగల పాలనే మనకు నిజమైన ఆనందాన్ని ఇస్తాయి. ముగింపులో, ఆ సర్వశక్తిమంతుడైన పాలకుడికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ ఈ క్రింది విధంగా ప్రార్థిద్దాం:

ప్రభూ, ఆకాశమునకును భూమికిని అధిపతివైన దేవా, నీ పరిపాలన నిరంతరము నిలుచునని నమ్మి నిన్ను స్తుతించుచున్నాము. మా యెడల నీవు చూపుచున్న అపారమైన ప్రేమను బట్టియు, నీ దయగల పాలనను బట్టియు నీకు కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుచున్నాము. యేసు నామమున వేడుకొనుచున్నాము. ఆమేన్.

The King Who Lasts Forever: Lessons from the Stage and the Heavens

A Memory of Agincourt

I recall a production of Shakespeare’s Henry V. Cultural performance reveals the height of human achievement. It also reveals our inherent limits. The scene depicts the English victory at Agincourt. King Henry stands in red and gold. The stage is a gleaming white backdrop. This spectacle represents the peak of earthly glory. The faces of the cast shine with the thrill of victory. The audience reflects that same light. They sing a specific hymn tune together. The moment is powerful. Yet, the stage lights eventually dim. The theater goes dark. Human splendor is bound to mortality.

The Problem with Earthly Power

The splendor of kings dominates history. We are naturally drawn to this display of sovereignty. We must recognize a hard truth. Earthly regimes are temporary. A king’s victory is a gleaming moment. It is also a fragile one. All earthly kings eventually die. Their power vanishes with their final breath. Earthly victories are never permanent, and all human regimes eventually perish. This fleeting glory points toward a different authority. This king does not require gold robes. He does not need a white stage.

The Humble King in Human Form

The hymn introduces Christ as the alternative. He embodies a humility that outlasts any military force. Henry V wore red and gold. Christ arrived as one who was humble and poor. He did not wear the finery of a palace. He wore the "robe of human frame." This was his incarnation. His costume was his very flesh. The stage lights of Agincourt are artificial. Christ’s light is actual and eternal. This choice provides the foundation for a kingdom that does not decay. His rule is not a theatrical display. It is a permanent reality. This humble arrival is a total shift in power. It deserves the sound of trumpets.

A Kingdom without an End

An eternal reign requires a different spirit. Gentleness sustains a rule that never ends. Harshness characterizes the kingdoms of men. The eternal king is gentle and kind. His dominion relies on love rather than force. This rule possesses specific marks of truth:

• He is the Lord God and ruler over all heavens and earth.
• His reign is defined by a great love for his subjects.
• He governs through a kindly rule.
• His kingdom will never end. The heart moves from analysis to devotion. We look toward the source of this grace.

Conclusion: A Song for the Ages

The humble king is the ultimate subject of our praise. Earthly monarchs offer a temporary spectacle. Their victories become footnotes in history. The eternal king provides a permanent reason to sing. The gold on the stage will flake away. The incarnation remains. We turn to the words of the faithful. Lord God, ruler over all the heavens and earth, we thank you. Your reign will never end. We praise you for your great love. We thank you for your kindly rule. This song lasts forever.

"గోధుమ గింజ" జోసెఫ్ అభిషేకరావు(1947-1971):UESI-AP విద్యార్థి ఉద్యమ మార్గదర్శి

 

జోసెఫ్ అభిషేకరావు, ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో యూనియన్ ఆఫ్ ఇవాంజెలికల్ స్టూడెంట్స్ ఆఫ్ ఇండియా (UESI) విద్యార్థి పరిచర్యకు పునాది వేసిన మార్గదర్శి. పరివర్తన చెందిన ఒకే ఒక్క వ్యక్తి "గోధుమ గింజ" వలె మారి, తన త్యాగపూరిత జీవితం ద్వారా తెలుగు రాష్ట్రాల విద్యార్థుల మధ్య విస్తారమైన పంటకు కారణమయ్యాడు. అతని వ్యక్తిగత పరివర్తన, అనుసరించిన          వ్యూహాత్మక పద్ధతులు, ప్రధాన నాయకత్వ సూత్రాలు మనకు కర్తవ్యాన్ని నిర్దేశిస్తాయి.

ప్రారంభ జీవితం - పరివర్తన

1947, అక్టోబర్ 15 వ తేదీన జోసఫ్, రాజమండ్రిలో జన్మించాడు. ప్రభువును అంగీకరించక ముందు, జోసెఫ్ అభిషేకరావు జీవితం పూర్తిగా భిన్నమైన మార్గంలో సాగింది. అతనికి తెలిసిన ఒక స్త్రీ అతనిని "భయంకరమైన వ్యక్తి" అని వర్ణించింది. అతని పూర్వ జీవితంలోని కొన్ని ముఖ్య లక్షణాలు-ఇతరులను మోసగించడం, తరచుగా అబద్ధాలు చెప్పడం, మరియు అవసరమైనప్పుడు పశ్చాత్తాపం లేకుండా దొంగతనాలు చేయడం అతని నైజం. అతని ప్రవర్తన ఎంత తీవ్రంగా ఉండేదంటే, "ఈ జోసెఫ్ ఉన్న రోడ్లో ఒక ఆడపిల్ల కాలేజీకి వెళ్ళాలంటే భయపడేది" అని చెప్పేవారు. అతని ప్రవర్తన, సంఘంలో మంచి పేరున్న అతని తల్లిదండ్రులకు తీవ్రమైన అవమానాన్ని మరియు బాధను కలిగించింది. ఈ విధ్వంసకర ప్రవర్తన ఉన్నప్పటికీ, అతను స్టూడెంట్ క్రిస్టియన్ మూవ్‌మెంట్ (SCM)లో చురుకుగా పాల్గొంటూ, నాయకత్వ పదవిని కూడా నిర్వహించడం అతని జీవితంలోని వైరుధ్యాన్ని చూపుతుంది.

హైఫీల్డ్ క్యాంప్

మే 1966లో నీలగిరిలోని హైఫీల్డ్‌లో జరిగిన UESI క్యాంప్ అతని జీవితాన్ని శాశ్వతంగా మార్చివేసింది. 1965లో అతని తల్లిదండ్రులు రాజమండ్రి నుండి విజయవాడకు మారిన తర్వాత, అతను ఆంధ్ర లయోలా కళాశాలలో చేరాడు. ఢిల్లీలో ఇంజనీరింగ్ లెక్చరర్‌గా పనిచేస్తున్న అతని అన్నయ్య, ఇజ్రాయెల్ భాస్కర్ రావు ప్రోత్సాహంతో అతను ఆ శిబిరానికి హాజరయ్యాడు. ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని 23 జిల్లాల నుండి ఆ శిబిరానికి హాజరైన ఏకైక విద్యార్థి జోసెఫ్ మాత్రమే. మొదట్లో, అతనికి వ్యక్తిగత విశ్వాసం లేదు.

శిబిరంలో, అతను తీవ్రమైన మేధో మరియు ఆధ్యాత్మిక సంఘర్షణను అనుభవించాడు. క్యాంప్ స్టాఫ్ సభ్యుడైన పి.సి. వర్గీస్‌తో అతను తీవ్రంగా వాదించాడు. తన పాపాల గురించి, క్షమాపణ యొక్క సాధ్యత గురించి తనలో రేగిన ప్రశ్నలకు సమాధానంగా, వర్గీస్ యెషయా 1:18 వచనాన్ని చూపించారు: "నీ పాపములు రక్తము వలె ఎర్రవైనను అవి హిమము వలె తెల్లబడును." ఈ వాక్యం అతని హృదయాన్ని తాకింది. శిబిరం ప్రారంభమైన మూడవ రోజు, జోసెఫ్ తన జీవితాన్ని క్రీస్తుకు సమర్పించుకున్నాడు. ఆ క్షణంలో, "చీకటిలో" నుండి వర్ణించలేని సంతోషంతో నిండిన వ్యక్తిగా రూపాంతరం చెందాడు.

పునఃనిర్మించబడిన జీవితం

శిబిరం నుండి తిరిగి వచ్చిన వెంటనే జోసెఫ్ జీవితంలో స్పష్టమైన మార్పులు కనిపించాయి. అతని పరివర్తన కేవలం భావోద్వేగ అనుభవం కాదు, అది అతని క్రియలలో స్పష్టంగా వ్యక్తమైంది. జక్కయ్య వలె, అతను తన గతాన్ని సరిదిద్దుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. తాను అన్యాయంగా డబ్బు తీసుకున్న లేదా నష్టపరిచిన ప్రతి వ్యక్తికి తిరిగి చెల్లించడం ప్రారంభించాడు. నిరుద్యోగి అయినప్పటికీ, నెలవారీ వాయిదాల పద్ధతిలో కూడా అప్పులను తీర్చడం అతని నూతన నైతిక బాధ్యతకు నిదర్శనం. అతని తండ్రి తన పలుకుబడిని ఉపయోగించి ఒక పొగాకు కంపెనీలో ఉద్యోగం ఇప్పించారు. అయితే, ప్రజల ఆరోగ్యానికి హాని కలిగించే సిగరెట్లను తయారు చేసే పరిశ్రమలో పనిచేయడం తన క్రైస్తవ సూత్రాలకు విరుద్ధమని ఆ ఉద్యోగాన్ని నిర్ద్వంద్వంగా తిరస్కరించాడు. ఈ చర్య అతని తండ్రికి కోపం తెప్పించినప్పటికీ, అతని కొత్త విశ్వాసం ఎంత దృఢంగా, రాజీపడలేనిదిగా ఉందో నిరూపించింది.

ఈ నూతన నైతిక ధృడత్వం మరియు త్యాగపూరిత నిశ్చయత కేవలం వ్యక్తిగత మార్పుకే పరిమితం కాలేదు; అది త్వరలోనే ఆంధ్రప్రదేశ్ విద్యార్థి లోకాన్ని చేరడానికి అతను రూపొందించిన ధైర్యమైన వ్యూహాలకు చోదక శక్తిగా మారింది.

దార్శనిక వ్యూహకర్త

జోసెఫ్ అభిషేకరావు యొక్క ప్రభావం కేవలం అతని వ్యక్తిగత ఉత్సాహం నుండి మాత్రమే ఉద్భవించలేదు; అది ప్రార్థన, సమాచారం, మరియు నిర్భయమైన చొరవ అనే మూడు స్తంభాలపై నిర్మించబడిన ఒక క్రమబద్ధమైన వ్యూహం యొక్క ఫలితం. ఆధునిక సాంకేతికత లేని కాలంలో, ఒక విద్యార్థి ఉద్యమాన్ని మొదటి నుండి నిర్మించడానికి అతను ప్రణాళికాబద్ధమైన మరియు పద్ధతైన విధానాలను ఉపయోగించాడు.

ప్రార్థన మరియు సమాచారం యొక్క శక్తి

రాష్ట్రవ్యాప్త పరిచర్యను ప్రారంభించడానికి, సమాచార సేకరణ మరియు ప్రార్థన యొక్క ప్రాముఖ్యతను గుర్తించాడు. అతను 1968-69 సంవత్సరానికి "ఆంధ్రప్రదేశ్ సువార్తిక సమాఖ్యల ప్రార్థన పత్రిక"ను సృష్టించాడు. అతను ఆంధ్రప్రదేశ్ పటాన్ని తన వద్ద ఉంచుకుని, రాష్ట్రంలోని అన్ని కళాశాలల గురించి సమగ్ర సమాచారాన్ని, గణాంకాలను సేకరించి, ఆ డేటాను ఒక వ్యూహాత్మక ప్రార్థన వనరుగా సంకలనం చేశాడు. ఆ ప్రార్థన పత్రికలో "ఈ పత్రిక చెత్త కుండీలో వేయటానికి కాదు పట్టుదలతో ప్రార్థించడానికి" అనే  ఒక సూటియైన హెచ్చరికను జతచేసేవాడు మరియు ప్రతి సభ్యుని నుండి క్రియాశీల, ప్రార్థనాపూర్వక జవాబుదారీతనాన్ని డిమాండ్ చేశాడు.

ధైర్యంతో విద్యార్థి బృందాలను ప్రారంభించడం

జోసెఫ్ అభిషేకరావు కేవలం ప్రార్థనతో ఆగిపోలేదు; అతను చొరవ తీసుకుని నేరుగా రంగంలోకి దిగాడు. అతని "చొచ్చుకుపోయే విధానం" విద్యార్థి సమూహాలను ప్రారంభించడంలో కీలక పాత్ర పోషించింది. ఒక కొత్త కళాశాలకు వెళ్లి, అక్కడ ఉన్న క్రైస్తవ విద్యార్థుల జాబితాను సంపాదించి, వారిని నేరుగా సంప్రదించి బైబిల్ స్టడీ ప్రారంభించమని అడగడం అతని పద్ధతి. విజయవాడలోని ఆంధ్ర లయోలా కళాశాలలో ప్రొటెస్టెంట్ కరపత్రాలను పంపిణీ చేసినందుకు వ్యతిరేకత ఎదురైనప్పటికీ, అతను నిరుత్సాహపడకుండా తన పనిని కొనసాగించాడు.

పూర్తికాల పరిచర్యకు పిలుపు

ఫిబ్రవరి 1968లో, జోసెఫ్ అభిషేకరావు పూర్తికాల పరిచర్యకు దేవుని నుండి స్పష్టమైన పిలుపును తెలుసుకున్నాడు. లూకా 4:18 వచనం అతని హృదయాన్ని తాకింది. ఈ పిలుపును దేవుడు ఒకే ఆదివారం నాడు మూడు విధాలుగా ధృవీకరించాడు: అతని వ్యక్తిగత పఠనంలో, చర్చిలో పాస్టర్ గారి ప్రసంగంలో, మరియు అతను వెళ్ళిన లైబ్రరీలోని బ్లాక్ బోర్డు మీద అదే వాక్యం వ్రాసి ఉండటంతో. ఈ తిరుగులేని ధృవీకరణ తర్వాత, అతను UESI స్టాఫ్‌గా చేరడానికి దరఖాస్తు చేసుకున్నాడు. మానవుడు మొదటిసారి చంద్రునిపై అడుగుపెట్టిన రోజైన జూలై 21, 1969న, జోసెఫ్ అభిషేకరావు UESI స్టాఫ్‌గా నియమించబడ్డాడు—ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో విద్యార్థి పరిచర్యకు అది ఒక చారిత్రాత్మక ఘట్టం.

దృఢమైన  సంకల్పం, ఏక లక్ష్యం

జోసెఫ్ అభిషేకరావు నాయకత్వం యొక్క ప్రభావం అతని పద్ధతులలో మాత్రమే కాకుండా, అతని వ్యక్తిత్వoలో కూడా ఉంది. అతని నాయకత్వం తీవ్రమైన ఏకాగ్రత, దైవిక ఆవశ్యకత యొక్క బలమైన భావన మరియు ప్రార్థనపై సంపూర్ణ ఆధారపడటం  వంటి ప్రధాన లక్షణాల కలయిక.  అతని స్నేహితుడు సహోదరుడు దీనబంధు  అతనిని "ప్రార్థన పరుడు, ఏక లక్ష్యం, తృష్ణ గల కార్యసూరుడు" అని వర్ణించాడు. ఈ ఏక లక్ష్యం అతని మాటలలో మరియు ప్రార్థనలలో ప్రతిధ్వనించింది. స్కాట్లాండ్ కోసం జాన్ నాక్స్ చేసిన ప్రార్థనను స్ఫూర్తిగా తీసుకుని, అతను తన స్నేహితులను ఇలా సవాలు చేసేవాడు: "ఆంధ్రాన్ని నాకు ఇవ్వు లేదా చస్తాను." ఈ మాటలు ఆంధ్రప్రదేశ్ విద్యార్థుల పట్ల అతనికున్న అపారమైన భారాన్ని మరియు తపనను తెలియజేస్తాయి.

 త్యాగపూరిత సేవ

జోసెఫ్ అభిషేకరావు తన పరిచర్యను ఒక సాధారణ ఉద్యోగంగా కాకుండా, ఒక అత్యవసరమైన దైవిక పిలుపుగా భావించాడు. ఒక సహోద్యోగి పరిచర్యను అంత తీవ్రంగా తీసుకోవద్దని సలహా ఇచ్చినప్పుడు, అతను ప్రవచనాత్మకంగా ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: "నేను ఎంత కాలం బతుకుతానో నాకు ఎలా తెలుసు? అందుచేత నేను చేయగలిగినంత ఇప్పుడే చేయాలి." ఈ ఆవశ్యకత అతని పనితీరులో స్పష్టంగా కనిపించింది. దీర్ఘకాలికంగా మరియు బాధాకరమైన అల్సర్‌తో బాధపడుతున్నప్పటికీ, అతను తన ఆరోగ్యాన్ని లేదా సౌకర్యాన్ని లెక్కచేయకుండా అవిశ్రాంతంగా ప్రయాణిస్తూ, హాస్టళ్లలో బైబిల్ స్టడీలను స్థాపించాడు.

ప్రార్థనపై నిర్మించిన పునాది

జోసెఫ్ అభిషేకరావు యొక్క తీవ్రమైన కార్యకలాపాలన్నింటికీ పునాది అతని ప్రార్థన జీవితం. అతని సహోద్యోగులు, ముఖ్యంగా సహోదరుడు విశాల్ మంగళవాడి, అతని ప్రార్థన నిబద్ధతకు సాక్ష్యమిచ్చారు. అతని దినచర్య ప్రార్థనతోనే ప్రారంభమై, ప్రార్థనతోనే ముగిసేది. ప్రతి ఉదయం, ఇతరులు నిద్రలేవక ముందే అతను మోకాళ్లపై ఉండి ప్రార్థనలో మరియు వాక్య పఠనంలో గడిపేవాడు. ప్రతి రాత్రి, పగటిపూట తన అహంభావంతో చేసిన పనులకు క్షమాపణ కోరుతూ మోకాళ్లపై ప్రార్థించేవాడు. అతని జీవితం ప్రార్థనలో మునిగిపోయింది, మరియు అతని పరిచర్య ఆ ప్రార్థనల నుండి పుట్టిన ఫలమే.

సమృద్ధిగా ఫలించిన విత్తనం

యోహాను 12:24లో చెప్పబడినట్లుగా, జోసెఫ్ అభిషేకరావు జీవితం భూమిలో పడి చనిపోయి విస్తారంగా ఫలించిన "గోధుమ గింజ"కు ప్రబలమైన ఉదాహరణ. అతని జీవితం 23 సంవత్సరాలకే విషాదకరంగా ముగిసినప్పటికీ, అతని పరిచర్య ఫలాలు నేటికీ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.  జోసెఫ్ అభిషేకరావు యొక్క ప్రభావం అతనితో కలిసి పనిచేసిన వారి సాక్ష్యాల ద్వారా స్పష్టమవుతుంది. అతని జీవితం అనేకమందిపై చెరగని ముద్ర వేసింది. అప్పటి స్టాఫ్ సహోదరుడు చాంద్ పిళ్ళ ఆయనను  అంకితభావం మరియు ఉత్సాహం గల క్రీస్తు సేవకుడు ఎలా ఉండాలో రావు చాలా తక్కువ సమయంలోనే చూపించాడని పేర్కొన్నాడు. సహోదరుడు సత్కీర్తి రావు - రావు సమాధి వద్ద మోకరిల్లి, అతని సాక్ష్య జీవితాన్ని బట్టి దేవునికి స్తుతులు చెల్లించినట్లు తెలియజేశారు.

ఒకే విద్యార్థి నుండి వర్ధిల్లుతున్న ఉద్యమం వరకు

జోసెఫ్ అభిషేకరావు పట్టుదల ప్రార్ధనకు అతిపెద్ద నిదర్శనం అతను ప్రారంభించిన ఉద్యమం యొక్క పెరుగుదల. ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని 23 జిల్లాల నుండి UESI శిబిరానికి హాజరైన ఏకైక విద్యార్థిగా అతను ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించాడు. నేడు, UESI శిబిరాలకు మరియు సమావేశాలకు వందలాది, వేలాది మంది విద్యార్థులు హాజరవుతున్నారు. ఈ అద్భుతమైన పెరుగుదల జోసెఫ్ అభిషేకరావు యొక్క పునాది పని, అవిశ్రాంతమైన సేవ మరియు తీవ్రమైన ప్రార్థనల ప్రత్యక్ష ఫలితం.

ముగింపు

 జోసెఫ్ అభిషేకరావు 1971 మార్చి 1 వ తేదీన తీవ్ర అనారోగ్యంతో మరణించారు. ఆయన జీవితం, విషాదకరంగా చిన్నదైనప్పటికీ, పరివర్తనాత్మక నాయకత్వానికి ఒక శాశ్వతమైన సాక్ష్యంగా నిలుస్తుంది. అతని వారసత్వం అతను జీవించిన సంవత్సరాల సంఖ్యలో కాదు, అతని విశ్వాసం యొక్క లోతులో, అతని దృష్టి యొక్క స్పష్టతలో, మరియు అతని త్యాగపూరిత జీవితం నుండి పుట్టి, నేటికీ ఫలమిస్తున్న శాశ్వత ఉద్యమంలో ఉంది. అతను నాటిన విత్తనం వాస్తవంగా విస్తారమైన పంటను ఇచ్చింది. విద్యార్ధి లోకాన్ని చేరుకోవాలనే దర్శనంతో ముందుకు సాగుతున్న మనందరికీ జోసెఫ్ అభిషేకరావు జీవితం స్ఫూర్తినివ్వగలదని ఆశిస్తున్నాను.

(పై వ్యాసం UESI పబ్లికేషన్ ట్రస్ట్ వారు ప్రచురించిన ‘గోధుమ గింజ జోసెఫ్ అభిషేకరావు జీవిత చరిత్ర’ అను పుస్తకము నుండి మరియు ఇంటర్నెట్ వనురుల నుండి సేకరించబడినది)